Wat een workshop je geeft

Het begon met ISO en diafragma

Toen ik begon met fotograferen, wilde ik een betere fotograaf worden, anders leren kijken en andere fotografen ontmoeten. Dat waren mijn doelen. Hoe dat betere fotograferen precies moest, wist ik nog niet. Daar had ik tenslotte die automatische stand voor.

Bij Miriam Rohde leerde ik aan de keukentafel over ISO en diafragma. Gewoon, in de praktijk. Daarna volgden workshops bij Evely Duis, waar ik leerde flitsen. Later ook met één flitser op locatie. Bij Michiel Fischer kwamen daar veel en grote lampen bij.

Voor straatfotografie ging ik naar Fokko Muller. Ik fotografeerde toen met een 70-200mm. Dichterbij komen was iets wat ik nog moest leren. Zo’n lens helpt je natuurlijk uitstekend om dat nog even uit te stellen.

Ik ging naar Parijs met Valérie Jardin en volgde ook online workshops. Verschillende fotografen, verschillende manieren van werken. Terugkijkend zit daar voor mij een groot deel van de waarde: zien hoe iemand anders het doet, terwijl jij nog aan het uitzoeken bent wat bij je past.

Afkijken mag gewoon

Kennis is leuk. Inzichten zijn leuker.

Hoe ISO werkt, kun je uitleggen. Bij iemand zien hoe die kijkt, is een ander soort les. Waar gaat de aandacht naartoe? Wat vindt diegene interessant? En hoe wordt dat uiteindelijk een foto?

Dat is voor mij het nut van een workshop: je mag afkijken. Je staat erbij, ziet wat de begeleider doet en kunt vragen waarom. Ook als het antwoord voor die ander misschien vanzelfsprekend is. Jij bent daar om iets te leren. Dan hoef je dus niet alvast alles te weten.

Bij Fokko was dichterbij komen zo’n les. Daar zat voor mij iets om mee te nemen naar mijn eigen straatfotografie. Een andere manier van werken dan ik gewend was met die 70-200mm.

Je hoeft ook niet de hele werkwijze van iemand over te nemen. Misschien past een bepaalde aanpak bij je en laat je de rest liggen. Een trucje kan handig zijn. Een inzicht kan ervoor zorgen dat je begrijpt waarom je dat trucje zou gebruiken.

Daar wordt het interessant.

De anderen horen bij de les

Je schrijft je in bij een fotograaf van wie je iets wilt leren. Logisch dat je vooral op diegene let. Maar ondertussen lopen er andere deelnemers naast je, met hun eigen blik.

Wat zien zij? Waar richten zij hun aandacht op? Als je elkaars foto’s bekijkt, kun je het daarover hebben. Je kunt vragen wat iemand aantrok in een situatie en vertellen wat jij in de foto ziet. Dat gesprek hoort voor mij net zo goed bij het leren als de uitleg van de begeleider.

Het aardige is dat je daarvoor niet allemaal even ver hoeft te zijn. Iemand hoeft niet beter te fotograferen dan jij om iets te zien waar jij aan voorbijgaat. Juist een andere blik kan je nieuwsgierig maken.

Ik houd zoveel van workshops dat ik ze zelf ben gaan geven. Dan kan ik afkijken van mijn deelnemers. Dat klinkt misschien als een handige manier om mijn eigen leergierigheid aan het werk te houden. Is het ook.

Waarom een kleine groep werkt

In een kleine groep ken je elkaar snel, lach je snel en leer je snel. Je krijgt mee wat de ander doet. Er is ruimte om een vraag te stellen en tijd om met je eigen fotografie bezig te zijn.

Dat samen lachen vind ik ook wat waard. Andere fotografen ontmoeten was niet voor niets een van mijn redenen om workshops te volgen. Fotografie is leuk om over te praten, zeker met mensen die begrijpen waarom je ergens blijft staan kijken.

Persoonlijke aandacht betekent voor mij dat jouw vragen aan bod kunnen komen. De ander kan met heel iets anders bezig zijn. Dat hoeft elkaar niet in de weg te zitten. Het kan juist een aanleiding zijn om even mee te kijken.

Een kleine groep geeft daar ruimte voor. Je leert de mensen achter de camera kennen, en daarmee ook iets van de keuzes die ze maken.

Jouw stijl, iets scherper

Afkijken roept misschien de vraag op of je dan allemaal dezelfde foto’s gaat maken. Dat is in ieder geval niet mijn bedoeling.

Ik wil dat iemand vertrekt met zijn eigen stijl, maar dan scherper. Dat je beter ziet welke foto van jou is. Welke keuzes bij je passen en waar je verder mee wilt.

Daarom vind ik het belangrijk dat je wat je leert zelf kunt uitproberen. Je kunt een aanpak van de begeleider lenen en merken wat die voor jouw foto’s doet. Past het? Wil je ermee verder? Die afweging blijft van jou.

Dat raakt ook aan hoe je je eigen stijl leert herkennen. De blik van een ander kan daarbij helpen, terwijl jij degene blijft die de keuzes maakt.

Wat neem je mee naar huis?

Het gaat er niet om welke workshop je doet, maar wat die workshop met jou doet. Een-op-een of in een groep.

Misschien neem je iets praktisch mee, zoals ik ooit ISO en diafragma meenam van die keukentafel. Misschien ga je anders kijken doordat je hebt gezien hoe iemand anders werkt. Of krijg je zin om verder te onderzoeken wat bij jouw fotografie past.

Voor mij openen workshops je wereld. Er blijkt weer een andere manier te zijn om een foto te maken of naar een situatie te kijken. En ondertussen heb je plezier met mensen die net zo graag met fotografie bezig zijn.

Je wordt er nooit een slechtere fotograaf van.

Wil je een keer met mij op pad, dan vind je op mijn website mijn workshops.