Twee dagen straatfotografie in Parijs of Londen

Even niet weten waar je bent

Thuis weet je de weg. Je kent je rondje, weet waar je graag even blijft staan en loopt waarschijnlijk ook stukken voorbij zonder nog echt te kijken. Er is niks mis met een vertrouwde straat. Alleen kan je blik net zo vertrouwd worden als de route.

In een onbekende stad valt dat gemak weg. Je weet niet wat er om de hoek zit. Links kan iets liggen, rechts ook. Zelfs het kiezen van een richting vraagt weer aandacht.

Ik geloof dat de beste foto's ontstaan als je verdwaalt. Dat hoef je niet letterlijk te nemen tot iemand je moet komen zoeken. Het gaat me om die nieuwsgierigheid. Je kijkt weer zoals toen je net begon, voordat je allerlei ideeën had over wat voor foto's je hoorde te maken.

Dat vind ik een prettige gedachte. Je hoeft eens even niet te weten wat je zoekt.

De eerste dag ben je aan het opwarmen

Een andere stad maakt je natuurlijk niet bij aankomst een andere fotograaf. Je neemt je gewoontes gewoon mee. Die passen blijkbaar altijd nog ergens in de bagage.

Op de eerste dag ben je aan het opwarmen. De omgeving is nieuw, maar je zoekt misschien toch naar iets wat je herkent. Een foto waarvan je al ongeveer weet hoe je hem wilt maken. Dat geeft houvast.

Daar hoef je jezelf niet op af te rekenen. Je bent aan het kijken, aan het wennen. Ondertussen kun je wel nieuwsgierig blijven naar je eigen keuzes. Waar blijf je staan? Waar loop je langs? Zoek je iets omdat het je opvalt, of omdat je zo'n foto al eerder hebt gemaakt?

Daar zit voor mij het plezier van leren. Een vraag die tijdens het lopen opkomt, kan ineens veel interessanter zijn dan nog een camera-instelling.

En tussendoor zit je op een terras. Ook dat hoort erbij. Je hoeft niet voortdurend heel gewichtig met fotografie bezig te zijn om iets op te steken.

De tweede dag kijk je anders

Daarom vind ik twee dagen zo fijn. Je hoeft na het opwarmen nog niet naar huis.

De tweede dag begin je met wat je de eerste dag hebt gezien. Een opmerking van een ander kan blijven hangen. Of je merkt dat je steeds naar hetzelfde soort foto zoekt. Daar kun je verder mee, terwijl je nog midden in die onbekende stad bent.

Misschien durf je een vertrouwde aanpak wat losser te laten. Misschien merk je juist dat iets wat je gisteren aantrok vandaag opnieuw je aandacht krijgt. Ook dat is interessant. Er begint iets van jouw manier van kijken zichtbaar te worden.

Verwacht geen keurig omslagpunt waarna iedere foto raak is. Zo netjes laat fotografie zich volgens mij niet regelen. Maar er is tijd om iets te proberen en erop terug te komen. Je hoeft een inzicht niet meteen als huiswerk mee naar huis te nemen.

Parijs vraagt om verder te kijken

Bij Parijs heb je waarschijnlijk al foto's in je hoofd voordat je er bent. Dat maakt het interessant om juist daar je eigen blik te zoeken.

Voor mij vraagt Parijs om nieuwsgierigheid voorbij het bekende plaatje. Rond het Bassin de la Villette, in Belleville of in de overdekte passages rond Palais Royal kun je de stad anders benaderen dan als een verzameling plekken die je wilt afvinken.

Ook Montmartre en Sacré-Coeur horen bij Parijs. Een bekende plek sluit een eigen foto niet uit. De vraag is wat jóú daar opvalt. Wat houdt je bezig als je het beeld dat je vooraf in je hoofd had even loslaat?

Ik ging zelf voor straatfotografie naar Parijs met Valérie Jardin. Anders leren kijken was een van de redenen waarom ik ooit workshops ging volgen. Een andere stad geeft daar ruimte voor, maar het blijft jouw blik die het werk doet.

Londen vraagt om keuzes

Londen is groot, luid en soms overweldigend. Daar vraagt de stad iets anders van je: kiezen.

Barbican, Southbank, Covent Garden, Oxford Street en de zijstraatjes van Soho. Alleen die namen naast elkaar maken al duidelijk dat er genoeg is om je aandacht over te verdelen. Je kunt blijven zoeken naar wat er verderop gebeurt.

Voor mij zit de oefening dan in bepalen waar je bij wilt blijven. Wat trekt je aandacht tussen alles wat zich aandient? Welke foto wil jij hier maken?

Je hoeft Londen niet in zijn geheel uit te leggen met je foto's. Je mag ergens in die grote stad iets kleins vinden dat jou bezighoudt. Dat is al genoeg om mee verder te gaan.

Parijs en Londen vragen dus elk iets anders, maar in beide steden kom je bij je eigen keuzes uit.

Afkijken mag

Samen lopen voegt daar iets aan toe. Iemand anders blijft staan waar jij doorliep. Je ziet wat diegene fotografeert en denkt: o ja. Dat stond er voor mij natuurlijk ook al.

Dat afkijken is voor mij een groot deel van het nut van workshops. Je leert van de leraar én van de mensen die met je meelopen. In een kleine groep ken je elkaar snel, lach je snel en zie je ook snel hoe verschillend iedereen kijkt.

Het doel is dat je jouw eigen stijl scherper gaat herkennen. Daarover vertel ik ook in mijn artikel over wat je leert tijdens een workshop. Je hoeft niet met dezelfde foto's thuis te komen om samen iets geleerd te hebben.

Weer naar huis

Het interessantste lijkt me wat er daarna gebeurt op je vertrouwde rondje. Blijf je ergens staan waar je anders voorbijliep? Zie je iets waar je eerder geen aandacht voor had?

Dan heeft die onbekende stad je iets gegeven wat mee naar huis kon.

Wil je op die manier samen op pad, dan kun je mee met REFRESH, mijn tweedaagse masterclass in Parijs of Londen. Ik maak de route, jij maakt de reis.