Leren in je eigen tempo

Een idee hoeft niet vandaag af

Er staat een mail in je inbox. Een verhaal over kijken, met een uitnodiging om op straat iets uit te proberen. Je leest het, er blijft iets hangen en daarna vraagt de rest van je dag weer aandacht. Kan gebeuren. Die straat ligt er straks ook nog.

Ik vind het een prettig uitgangspunt: iets aangereikt krijgen waar je zelf mee verder kunt. Misschien heb je meteen zin en tijd. Misschien komt er later een moment waarop je denkt: daar wilde ik nog eens naar kijken.

Een vast moment kan fijn zijn. Het staat in je agenda en je gaat. Maar je kunt leren ook over een langere periode verdelen, op momenten die je zelf kiest. Zo krijgt een idee de kans om vaker mee naar buiten te gaan.

Van lezen naar proberen

Je leest iets en denkt: ja, logisch. Maar daarmee weet je nog niet wat je ermee doet als je buiten bent. Op straat kun je zelf zien wat zo’n idee voor je foto’s betekent.

Dat vind ik het interessante aan leren: zelf proberen en ontdekken wat je aanspreekt. En als je daar na één wandeling nog niet uit bent, kan dat idee gewoon nog een keer mee.

Nog eens naar buiten met hetzelfde idee

Je hoeft een uitnodiging niet na een wandeling als afgehandeld te beschouwen. Je mag ermee terug. Kijken wat er gebeurt als je hetzelfde idee nog eens meeneemt.

Stel dat je bewuster op afstand let. Hoe dichtbij voelt prettig? Wat verandert er in je foto wanneer je ergens anders staat? Je kunt daar tijdens een wandeling mee bezig zijn en thuis pas zien welke keuze voor jou werkte.

Een volgende keer kun je daarop voortbouwen. Misschien wil je iets opnieuw proberen. Misschien blijkt juist dat je een andere vraag interessanter vindt.

Daarom spreekt leren over een langere periode me aan. Er zit ruimte tussen het lezen, het doen en het terugkijken. Je hoeft niet tijdens dezelfde wandeling al te begrijpen wat je ervan vindt. Soms heb je je foto’s daarvoor nodig.

Een verhaal om mee te nemen

Elke twee weken een verhaal ontvangen geeft een ritme. Er komt weer iets binnen dat je aan het kijken zet. De afspraak met de straat maak je zelf.

Een verhaal kan je nieuwsgierig maken naar iets waar je anders aan voorbij zou lopen. De uitnodiging die erin zit, geeft je een aanleiding om dat te onderzoeken. Hoe dat uitpakt, blijft van jou.

Dat vind ik belangrijk. Je eigen keuzes horen bij het leren. Ook als je onderweg merkt dat iets anders je aandacht trekt dan waarmee je vertrok. Dan heb je iets om over na te denken als je thuiskomt.

En een uitnodiging mag best even blijven liggen. Je kunt de mail teruglezen wanneer je tijd hebt om ermee naar buiten te gaan. Een inbox is gelukkig geen klaslokaal.

Terugkijken hoort erbij

Buiten ben je bezig met wat er voor je gebeurt. Thuis kun je langer bij een foto blijven hangen. Wat zag je daar eigenlijk? En zie je dat terug?

Je kunt bijvoorbeeld foto’s van verschillende wandelingen naast elkaar leggen. Let eens op welke foto je opnieuw wilt bekijken. Probeer onder woorden te brengen wat je daarin aanspreekt. Dat hoeft geen keurige bespreking te worden. “Die hand maakt de foto voor mij” is al behoorlijk duidelijk.

Zo geef je jezelf iets concreets om een volgende keer mee verder te gaan. Misschien ontdek je een voorkeur die je eerder nog niet kon benoemen. Wie daar verder over wil nadenken, kan doorlezen over hoe je een eigen stijl vindt.

Je hoeft die stijl overigens niet meteen een naam te geven. Eerst maar eens kijken welke foto’s je blijven bezighouden.

Zelf je tempo kiezen, samen kijken

Ook zonder vaste groep kun je anderen bij je fotografie betrekken. Op straatfotografie.nl kun je je foto’s delen met andere leden en reageren op elkaars werk.

Daar kun je een vraag bij stellen. Vertel bijvoorbeeld waar je tijdens het fotograferen op lette, of waarom je juist deze foto hebt gekozen. Dat geeft een ander iets om op te reageren.

Dat blijft interessant: iemand staat ergens anders, kiest iets anders en komt met een foto waar jij aan voorbijging.

Je bepaalt zelf wanneer je dat gesprek opzoekt. Ook dat past bij leren in je eigen tempo.

Verder kijken

Voor deze manier van leren heb ik Straatsessies gemaakt: zes maanden lang elke twee weken een verhaal over kijken, met een uitnodiging om de straat op te gaan. Je begint wanneer je wilt en kiest zelf je momenten. Er zijn twee persoonlijke check-ins en aan het eind geef ik feedback op vijf foto’s. Voor wie al verder is en zijn eigen stijl zoekt, is Straatwijs het vervolg.

Het plezier zit voor mij in wat je met zo’n verhaal gaat doen. Welke foto jij ziet wanneer je weer buiten bent. Daar ben ik nieuwsgierig naar.