Fotograferen in de regen

De regen regelt het wel

Je kunt wachten tot het droog wordt. Alleen verandert er tijdens zo’n bui nogal wat op straat. Mensen versnellen hun pas, blijven onder een luifel staan of twijfelen bij een ingang. De vanzelfsprekende route naar de overkant wordt ineens een beslissing.

Regen neemt een deel van de regie over. Dat maakt de straat minder voorspelbaar, en daar kun je als straatfotograaf iets mee. Kijk eens naar iemand die nog net onder een afdak staat. Aan de houding kun je soms al zien dat diegene op het punt staat te vertrekken.

Ook het licht helpt. Regen betekent zacht licht, zonder harde schaduwen. Je kunt daardoor kijken naar kleine verschillen in houding en naar wat mensen ten opzichte van elkaar doen. Er gebeurt genoeg, ook zonder een opvallende lichtvlek op de stoep.

Zoek een plek waar iemand moet kiezen

Een stationsuitgang, een bushalte of een zebrapad: het zijn plekken waar mensen even moeten beslissen. Wachten of doorlopen? Onder die paraplu blijven of toch een stukje rennen?

Kies zo’n plek en kijk eerst wat er gebeurt. Bij een winkelpui zie je misschien vooral mensen die beschutting zoeken. Aan de rand van een markt komen paraplu’s bij elkaar. Je hoeft niet al die plekken op één middag af te werken. Eén plek waar iets gebeurt is genoeg om mee te beginnen.

Blijf daar even. Als je voortdurend doorloopt, verander je ook steeds je achtergrond en je kijkrichting. Door te blijven staan kun je een compositie kiezen en afwachten wie erin verschijnt.

Let daarbij op het moment vóór de beweging. Iemand die twijfelt kan een interessantere houding hebben dan iemand die al onderweg is. Probeer beide momenten eens te fotograferen en vergelijk wat er in de foto verandert.

Onder de luifel

De randen van de straat zijn bij regen interessant. Onder een luifel, in een portiek, net binnen een ingang. Van die halve plekken waar je al buiten bent, maar nog niet helemaal.

Daar komen mensen samen die anders gewoon zouden doorlopen. De een blijft staan, de ander stapt de regen in. Zo’n overgang geeft je iets concreets om op te letten.

Kijk ook wat de rand van die beschutting met je compositie doet. Een ingang kan een kader vormen. Een luifel kan de bovenkant van je foto begrenzen. Kies je positie zo dat die vormen helpen om de aandacht bij de persoon te houden.

Je hoeft vervolgens niet achter iedereen aan. Laat de straat naar je toe komen. Dat klinkt ontspannen. Je moet nog steeds opletten.

Een plas is nog geen foto

Een reflectie kan een extra laag aan je foto geven. Je ziet iemand op straat en tegelijk een deel van die persoon in het water. Of je laat de weerspiegeling iets toevoegen aan wat er boven de plas gebeurt.

Ga daarvoor eens iets lager zitten of verplaats je een klein stukje. Kijk hoe de verhouding tussen de reflectie en de rest van de foto verandert. Wil je beide goed laten zien, of is een stukje weerspiegeling genoeg?

Twintig foto’s van omgekeerde gebouwen in plassen zijn ook twintig foto’s. Of je daarmee twintig interessante foto’s hebt, is een andere vraag.

Kijk dus verder dan het spiegelende oppervlak. Wacht bijvoorbeeld tot er iemand langsloopt en bekijk wat die persoon toevoegt. Als de reflectie en de passant samen iets opleveren, krijgt die plas een functie in je compositie. En soms blijkt de foto zonder die plas gewoon beter te werken.

Paraplu’s en verdwenen gezichten

Paraplu’s geven je vormen, kleuren en herhaling. Eén gele tussen een aantal zwarte kan al genoeg zijn om je aandacht ergens naartoe te trekken. Meerdere paraplu’s kunnen een ritme vormen, zeker als ze elkaar gedeeltelijk overlappen.

Ze verbergen ook gezichten. Dan wordt lichaamstaal belangrijker. Kijk naar de stand van benen, naar opgetrokken schouders of naar de manier waarop iemand onder een paraplu vandaan kijkt. Je kunt veel vertellen zonder een gezicht volledig te laten zien.

Probeer niet alles tegelijk in één foto te stoppen. Als die gele paraplu je onderwerp is, zoek dan een achtergrond waartegen hij duidelijk uitkomt. Eén kleur en één persoon tegen een rustige muur kunnen genoeg zijn.

Twijfel je of de kleur iets toevoegt? In mijn artikel over de keuze tussen zwart-wit en kleur lees je hoe die keuze de aandacht in je foto verandert. Een gele paraplu is in zwart-wit uiteindelijk een grijstoon. Dan moet je compositie het daarmee doen.

Laat iets bewegen

Een bewogen jas of een onscherpe fietser kan passen bij de haast die je op straat ziet. Niet alles hoeft stilgezet te worden om leesbaar te blijven.

Met een langere sluitertijd kun je beweging zichtbaar maken. Begin bij wat je wilt laten zien: de houding van iemand die stilstaat, bijvoorbeeld, met daarnaast een passant die doorloopt. Kijk daarna of de beweging in je foto ook werkelijk zo overkomt.

Een rustige achtergrond helpt om te zien wat er gebeurt. Als alles door elkaar loopt, wordt het lastig om nog te herkennen waar je naar keek.

Onscherpte is trouwens niet automatisch kunst. Soms is een foto gewoon mis. Dat mag je bij het terugkijken ook vaststellen, zonder er alsnog een heel verhaal bij te bedenken.

Wil je dit uitproberen, maak dan op dezelfde plek foto’s met verschillende sluitertijden. Vergelijk hoeveel beweging je prettig vindt. Meer uitleg over die keuzes staat in mijn artikel over het instellen van je camera voor straatfotografie.

En dan wordt het droog

Na de bui verandert de straat opnieuw. Mensen komen onder hun beschutting vandaan. De haast maakt plaats voor opluchting en er valt licht over natte stenen.

Blijf dus nog even kijken op de plek die je hebt gekozen. Je kent de achtergrond inmiddels. Wat doet dezelfde compositie nu mensen weer anders bewegen? En wat blijft er over van de reflectie die je net gebruikte?

In mijn workshops gaan we ook de stad in als het regent. Juist omdat er dan zoveel verandert om naar te kijken.

En als het droog wordt, zijn die stenen voorlopig nog nat.