Je eigen lat
Mensen die eten fotografeer ik niet. Het levert wat mij betreft nooit mooie foto’s op. Dat is alvast één van mijn regels voor straatfotografie.
Bijgewerkt op 8 oktober 2026
Mijn regels zijn ook maar mijn regels
Kinderen fotografeerde ik eerder niet. Inmiddels wel, als ik er een verhaal in zie. Kinderen maken het straatbeeld, vind ik. Volwassenen zijn er vooral onderweg.
Mijn grens is dus verschoven. Bij etende mensen niet. Blijkbaar ben ik daarin behoorlijk standvastig.
Dat is voor mij ethiek in straatfotografie: je persoonlijke inschatting of je een foto wel of niet wilt maken. Je opvoeding speelt mee, je sociale kring ook. En de mensen die je op sociale media steeds weer tegenkomt. We kijken allemaal met onze eigen waarden naar dezelfde straat.
Daarmee zijn mijn regels nog geen regels voor jou. Ik zeg ook niet dat ik alles goed doe.
Wat mag, en wat jij wilt
In Nederland mag je in de openbare ruimte in principe fotograferen wat je wilt. Publiceren is een andere vraag. Bij een herkenbaar portret kan iemand een redelijk belang hebben dat zich tegen publicatie verzet, bijvoorbeeld vanwege privacy of een kwetsbare situatie.
In België is toestemming voor het publiceren van een herkenbare foto in beginsel het uitgangspunt, met uitzonderingen. De plek waar je fotografeert maakt dus uit.
In mijn artikel over wie je op straat mag fotograferen lees je meer over dat onderscheid. Die juridische uitleg is algemene informatie, geen advies. De wet geeft grenzen aan. Binnen die grenzen heb je nog steeds je eigen afweging.
De Wet van de Straat
Ik schreef De Wet van de Straat samen met jurist Charlotte Meindersma. Daarin leggen we aan de hand van mijn foto’s uit wat je op straat mag fotograferen en wat je mag publiceren. Gewoon in mensentaal, met aandacht voor de openbare ruimte, portretrecht en auteursrecht.
Het e-book is nadrukkelijk niet bedoeld om je bang te maken. Met die kennis loop ik zelf juist veel ontspannener over straat. Voor de juridische details kun je daar verder lezen.
Respect zit ook buiten de foto
Mijn belangrijkste stelregel: ik fotografeer mensen niet zoals ik zelf niet gefotografeerd wil worden. Dat blijft persoonlijk. Wat ik prima vind, kan voor iemand anders vervelend zijn.
In mijn artikel over respect op straat gaat het daarom ook over je omgeving en andere fotografen. Je zooi opruimen hoort erbij. Hoe je reageert op iemands werk, of op kritiek op jouw foto, net zo goed.
Als iemand eist dat je foto verwijderd wordt
Een verzoek om een foto te verwijderen kan binnen een paar tellen een principekwestie worden. Dat heb ik tijdens een fotowandeling zien gebeuren.
In mijn artikel als iemand vraagt een foto te verwijderen gaat het over dat gesprek. Jouw houding maakt verschil, die van de ander ook. Naast de juridische vraag blijft er de persoonlijke: wat weegt voor jou op dat moment het zwaarst?
Waar jouw grens ligt
Bij het fotograferen van kinderen en kwetsbare mensen komen die eigen grenzen dichtbij. Ik fotografeerde vroeger bewust geen dakloze mensen. Dat was mijn grens.
Zodra je publiceert, kijken anderen met hun eigen maatstaf naar je foto. Ik laat mijn werk daarom graag aan niet-straatfotografen zien. Hun gezichtsuitdrukking zegt soms al genoeg. Dat maakt mijn oordeel niet overbodig, maar geeft me wel iets om over na te denken.
Vragen over Je eigen lat
Is ethiek hetzelfde als de wet?
Nee. De wet bepaalt juridische grenzen. Ethiek gaat hier over jouw persoonlijke afweging binnen die grenzen.
Mogen mijn regels veranderen?
Die van mij veranderen ook. Mijn kijk op het fotograferen van kinderen is daar een voorbeeld van.
Moet ik dezelfde grenzen hebben als jij?
Nee. Mijn afweging kan je helpen nadenken, maar ik bepaal de jouwe niet. Wat zijn jouw regels?